Karin Schreppers
Rood, rails en reislust
Atelierverkenning bij Karin Schreppers. Het oog ziet: een Cultureel Supplement van NRC, de verhalenbundel ‘Wat wil de koe?’ van Koos van Zomeren, een reisgids van Marokko en een verrekijkertje. Gesprek met een vrouw die haar ogen op reis stuurt.
Karin & kunstenaarschap? Niks Messiaans lijden op spinragzoldertjes. Het leven is een tube P034 Vermiljoen – je kunt hem dichtlaten of leegknijpen. Die Sturm und Drang had Karin al op de Kunstacademie, die ze eind jaren zeventig voltooide. Een tijd vol stardust: “Al snel na mijn studie kreeg ik de ene opdracht na de andere. Nee, weg uit Den Bosch wilde ik niet. Ik trok op met Leon Adriaanse, Jan de Bie – die groep.”
Haar zoektocht naar atelierruimte eindigde in een oud pakhuis aan de Capucijnerpoort. Halverwege de jaren negentig stapte ze over naar Doklens in De Gruyter Fabriek. Nooit spijt van gehad.
Haar zoektocht naar atelierruimte eindigde in een oud pakhuis aan de Capucijnerpoort. Halverwege de jaren negentig stapte ze over naar Doklens in De Gruyter Fabriek. Nooit spijt van gehad.
|
|
Globetrotter
Ze maakt veelal grote schilderijen – pakweg 1.80 bij 1.60. Grotendeels vrij werk. Maar ook in opdracht: Delta Lloyd, Shell, NS en Philips. Lokale opdrachtgevers zijn onder meer Essent, Kamer van Koophandel en Theater aan de Parade.
Vrijwel elke dag fietst ze naar haar atelier. Op kwastworpafstand: Karin woont in het Paleiskwartier “tussen treinsjokkers en pensionado’s.” Ze leeft in een kleine cirkel, zegt ze. Overzichtelijk. “Dat kan geen kwaad, want ik laat me snel meesleuren in wat ik zie.”
Als het een tikje te overzichtelijk wordt, gaat ze wielrennen. Of op reis. Bestemming: Amerika, Zuid-Europa, everywhere but here. “Ik voel me eerder globetrotter dan Bosschenaar.” Soms ontbreekt tijd om met een aanloop over de horizon te springen.
Geen nood: thuis kijkt ze uit op het rafelige spoorgebied van de NS. Vooral goederentreinen met zeecontainers – Maersk, IBC, Evergreen – laten haar fantasie op reis gaan. “Op die voorbijkomende teksten wil ik een weerwoord geven. Zo is het project ‘Colourtrain’ ontstaan: schilderijen met tekstflarden zoals Talk, Move, Paint & Music. Vaak is er sprake van tongue-in-cheek; er is al genoeg ernst in de wereld. Behalve het spoor trekken ook haven- en opslaggebieden me. Het zijn geen romantische plekken in de klassieke zin, maar ik voel me er thuis.”
Vrijwel elke dag fietst ze naar haar atelier. Op kwastworpafstand: Karin woont in het Paleiskwartier “tussen treinsjokkers en pensionado’s.” Ze leeft in een kleine cirkel, zegt ze. Overzichtelijk. “Dat kan geen kwaad, want ik laat me snel meesleuren in wat ik zie.”
Als het een tikje te overzichtelijk wordt, gaat ze wielrennen. Of op reis. Bestemming: Amerika, Zuid-Europa, everywhere but here. “Ik voel me eerder globetrotter dan Bosschenaar.” Soms ontbreekt tijd om met een aanloop over de horizon te springen.
Geen nood: thuis kijkt ze uit op het rafelige spoorgebied van de NS. Vooral goederentreinen met zeecontainers – Maersk, IBC, Evergreen – laten haar fantasie op reis gaan. “Op die voorbijkomende teksten wil ik een weerwoord geven. Zo is het project ‘Colourtrain’ ontstaan: schilderijen met tekstflarden zoals Talk, Move, Paint & Music. Vaak is er sprake van tongue-in-cheek; er is al genoeg ernst in de wereld. Behalve het spoor trekken ook haven- en opslaggebieden me. Het zijn geen romantische plekken in de klassieke zin, maar ik voel me er thuis.”
Rood
In haar werk pakt ze vaak een enkeltje Experiment. “Zo ben ik ook met kartondruk begonnen. Golfkarton, dat ik bij een bedrijf in autofilters haal, rol ik in met inkt. Daarna maak ik afdrukken op rijst- of etspapier. Karton is echt een andere ‘huid’ dan linnen.”
Niet minder betoverend zijn haar houtdrukken en geschilderde en driedimensionale brugprojecten – ze heeft een fascinatie voor oeververbindingen. Inspiratie ontleent ze aan (stedelijke) landschappen, maar ook aan muziek – van een oud Dylan-nummer met de hypnotiserende zin ‘This is not a house, it’s a home’ tot ‘How deep is the red?’ van Elvis Costello’s album ‘Secret, Profane & Sugercane.’
Hoe diep het rood is? Die middag zal er een goederentrein langs het Paleiskwartier denderen. Met rode zeecontainers van Grimaldi, Sloman Neptun en Zim. Inhoud? Tubes P034 Vermiljoen. Voor Karin Schreppers.
Niet minder betoverend zijn haar houtdrukken en geschilderde en driedimensionale brugprojecten – ze heeft een fascinatie voor oeververbindingen. Inspiratie ontleent ze aan (stedelijke) landschappen, maar ook aan muziek – van een oud Dylan-nummer met de hypnotiserende zin ‘This is not a house, it’s a home’ tot ‘How deep is the red?’ van Elvis Costello’s album ‘Secret, Profane & Sugercane.’
Hoe diep het rood is? Die middag zal er een goederentrein langs het Paleiskwartier denderen. Met rode zeecontainers van Grimaldi, Sloman Neptun en Zim. Inhoud? Tubes P034 Vermiljoen. Voor Karin Schreppers.
Tekst: Eric Alink
