Brasserie De Gruyterfabriek
Hoor ik de zoemer? Schaft!
Boterhammen in ijzeren trommeltjes. Thermosflessen die het ritje op de bagagedrager niet altijd overleefden. En af en toe een gejat koekje, chocolaatje of slokje bier. Van eigen fabrikaat. Meer eten en drinken vond den werkende mensch niet aan de Veemarktkade. Anno 2011? Kom maar op, met die honger en dorst. Aan tafel met Rob Gerrits, mede-eigenaar van Brasserie De Gruyterfabriek.
Het was even slikken. Hokken van Giboblokken, damwandmuurtjes, plastic afscheidingswandjes. Dat was de nalatenschap van het failliete dakdekkersbedrijf op de plek waar Rob zijn brasserie had gedroomd. Maar ach: als oud-rechercheur (zie profieltekst op pagina 17) heeft hij geleerd door uiterlijkheden heen te kijken.
“Ik zag vooral de stoerigheid van die oude fabriekshal. De tegelvloer, de stalen kozijnen, het plafond van beton dat nog ouderwets op houten planken is gegoten.” Het klopte, voelde goed, rook naar kansen. Nu nog dat toverstokje. “Want aanvankelijk dachten we: ‘Hup, strippen die handel, binnenhuisarchitect erop – klaar.’
In die zin zijn we van een koude kermis thuisgekomen. Gelukkig schrikken Michel en ik niet zo snel. Michel? Du Crocq, m’n compagnon. We hebben samen het Quality Centre (OPE) op bedrijvenpark De Brand – eten, drinken, vergaderen. Maar het belangrijkste: we hebben een perfecte match.”
“Ik zag vooral de stoerigheid van die oude fabriekshal. De tegelvloer, de stalen kozijnen, het plafond van beton dat nog ouderwets op houten planken is gegoten.” Het klopte, voelde goed, rook naar kansen. Nu nog dat toverstokje. “Want aanvankelijk dachten we: ‘Hup, strippen die handel, binnenhuisarchitect erop – klaar.’
In die zin zijn we van een koude kermis thuisgekomen. Gelukkig schrikken Michel en ik niet zo snel. Michel? Du Crocq, m’n compagnon. We hebben samen het Quality Centre (OPE) op bedrijvenpark De Brand – eten, drinken, vergaderen. Maar het belangrijkste: we hebben een perfecte match.”
|
|
Naschuimen
Kleine sprong in de historie. Begin 2008. In een vergaderruimte zit Rob Gerrits tegenover DGF’ers, onder wie vertegenwoordigers van BIM vastgoed, architect Tarra en vormgever Studio Kluif. Op de agenda staat Robs interesse in horeca. Met glimlach: “Ik dacht: ‘Wow, dit lijkt wel een tribunaal’.
Ze vroegen me de hemd van het lijf. Wat voor concept ik in gedachten had? Wat voor muziek? Of ik een bezoeker-met-eigen-broodtrommeltje zou weigeren? Achteraf terechte vragen. Je wil niet dat zo’n geweldig pand verkloot wordt.”
Het gesprek leidde tot een ondernemersplan. Er volgde een zoektocht naar een geschikte brouwerij. Geen sinecure, ondervond Rob: Europese wet- en regelgeving bemoeilijkt allianties. Toch eindigde hij niet met een glas dood bier.
Nog naschuimend van plezier: “Ik kwam in contact met twee meiden die bij InBev op de marketingafdeling hadden gewerkt. Twee kanjers van stylisten: Nicole en Karien. Samen vormen ze Beers | Brickworks. Met Nicole heb ik wekenlang op de inrichting zitten dokteren. Hup, twee stoelen midden in de fabrieksruimte en maar rondkijken, noteren en schetsen maken.”
Ze vroegen me de hemd van het lijf. Wat voor concept ik in gedachten had? Wat voor muziek? Of ik een bezoeker-met-eigen-broodtrommeltje zou weigeren? Achteraf terechte vragen. Je wil niet dat zo’n geweldig pand verkloot wordt.”
Het gesprek leidde tot een ondernemersplan. Er volgde een zoektocht naar een geschikte brouwerij. Geen sinecure, ondervond Rob: Europese wet- en regelgeving bemoeilijkt allianties. Toch eindigde hij niet met een glas dood bier.
Nog naschuimend van plezier: “Ik kwam in contact met twee meiden die bij InBev op de marketingafdeling hadden gewerkt. Twee kanjers van stylisten: Nicole en Karien. Samen vormen ze Beers | Brickworks. Met Nicole heb ik wekenlang op de inrichting zitten dokteren. Hup, twee stoelen midden in de fabrieksruimte en maar rondkijken, noteren en schetsen maken.”
|
|
Kil is killing
Met succes. En met dank aan Beers | Brickworks, dat eerder ontwierp voor onder meer Rabobank Zuidplein, Café Binnen (het voormalige Klapcot) in Breda en de (pop)podia De Vorstin Hilversum, Supermarkt Den Haag en Plaza Futura Eindhoven.
Over de stijl die Rob voor ogen had: “Niet te strak of te eigentijds. Eerder een huiskamer. Dat zag ik bevestigd in m’n bezoek aan de horeca van vergelijkbare bedrijfscommunity’s – Van Nelle Rotterdam, Cabellero-fabriek Den Haag en Strijp-S Eindhoven. Ook bij de Westergasfabriek in Amsterdam en Usine in Eindhoven ben ik wezen kijken.
Vaak zag ik zwaar geaccentueerde, kille inrichtingen. Van die hippe plekken waar je het liefst zo snel mogelijk weer weg wil. Dat werkt niet: je klandizie ebt weg. Neem de Van Nelle-fabriek. Daar is de catering aan een externe partij overgedaan. De nieuwe openingstijden: van 11.30 tot 13.30 uur. Verder moeten ze het van exposities en congressen hebben. Die markt hebben wij niet voor ogen. We zijn geen dependance van Libéma.”
Over de stijl die Rob voor ogen had: “Niet te strak of te eigentijds. Eerder een huiskamer. Dat zag ik bevestigd in m’n bezoek aan de horeca van vergelijkbare bedrijfscommunity’s – Van Nelle Rotterdam, Cabellero-fabriek Den Haag en Strijp-S Eindhoven. Ook bij de Westergasfabriek in Amsterdam en Usine in Eindhoven ben ik wezen kijken.
Vaak zag ik zwaar geaccentueerde, kille inrichtingen. Van die hippe plekken waar je het liefst zo snel mogelijk weer weg wil. Dat werkt niet: je klandizie ebt weg. Neem de Van Nelle-fabriek. Daar is de catering aan een externe partij overgedaan. De nieuwe openingstijden: van 11.30 tot 13.30 uur. Verder moeten ze het van exposities en congressen hebben. Die markt hebben wij niet voor ogen. We zijn geen dependance van Libéma.”
|
|
Het oog ziet
Stevig, industrieel, nostalgisch, informeel, knus. Dat ademt de inrichting van Brasserie De Gruyterfabriek in vijf woorden. Het oog ziet: luie leeshoek, bespreekplekken, eettafels, zitjes rond houten kabelspoelen, dekenlampen van Woollight en een beschut terras. Binnen 120 zitplaatsen, buiten 60.
Opvallend zijn de wandgrote foto’s van de voormalige fabriek-in-vol-bedrijf. “Ik vond de originelen in het Stadsarchief, waar ze vele meters archief over De Gruyter hebben – tot aan het oorspronkelijke recept voor de vermicelli toe.”
Ja, soep staat ook op de kaart in de brasserie. But there’s more. Much more: van tabouleh tot teriyaki-eendenborst of Thaïse beefsalade. Rob: “We hebben een authentieke Franse keuken met wereldse invloeden. Voor een ontbijtje kun je trouwens ook bij ons terecht. We zijn ontmoetingsplek en huiskamer voor iedereen.”
Opvallend zijn de wandgrote foto’s van de voormalige fabriek-in-vol-bedrijf. “Ik vond de originelen in het Stadsarchief, waar ze vele meters archief over De Gruyter hebben – tot aan het oorspronkelijke recept voor de vermicelli toe.”
Ja, soep staat ook op de kaart in de brasserie. But there’s more. Much more: van tabouleh tot teriyaki-eendenborst of Thaïse beefsalade. Rob: “We hebben een authentieke Franse keuken met wereldse invloeden. Voor een ontbijtje kun je trouwens ook bij ons terecht. We zijn ontmoetingsplek en huiskamer voor iedereen.”
|
Discovery
Druk is het (nog) niet, erkent Rob. “The place to be is vooralsnog the place to discover. Maar de loop komt erin. Kwestie van zwaan-kleef-aan. Wat zich ‘rondpraat’, is de kwaliteit van onze keuken en de beschikbaarheid van gratis parkeerruimte. Inmiddels zitten we op zo’n 30 à 40 zakenlunches per dag. Ook ’s avonds hebben we steeds meer eters. Tot minimaal 20.00 uur is de keuken open.”
Het komende half jaar zal de brasserie ook activiteiten gaan programmeren: van speciale zondagmiddagen voor gezinnen met kinderen tot aan culturele evenementen. Een voorproefje was ‘Schurkenbiefstuk’, het jonge dance-initiatief van Erik Snoek alias dj Pathless.
Deze theatrale, loungy club-night voor 35-plussers trok in mei ruim 200 bezoekers naar Brasserie De Gruyterfabriek. “Het voordeel van deze plek? Ruimte en een nachtvergunning. Tot 04.00 uur. Hier kan wat in de binnenstad vrijwel niet kan.”
Het komende half jaar zal de brasserie ook activiteiten gaan programmeren: van speciale zondagmiddagen voor gezinnen met kinderen tot aan culturele evenementen. Een voorproefje was ‘Schurkenbiefstuk’, het jonge dance-initiatief van Erik Snoek alias dj Pathless.
Deze theatrale, loungy club-night voor 35-plussers trok in mei ruim 200 bezoekers naar Brasserie De Gruyterfabriek. “Het voordeel van deze plek? Ruimte en een nachtvergunning. Tot 04.00 uur. Hier kan wat in de binnenstad vrijwel niet kan.”
Tekst: Eric Alink
