Romijn Conen
Gevecht tegen het eenpansgerecht
Hoeveel eilanden telt ’s-Hertogenbosch? Geen een, roept de stadsplanoloog. Enkele honderden, stelt acteur en cultureel ondernemer Romijn Conen. Die eilanden zijn de creatieve geesten en opdrachtgevers in de stad, die te weinig hun kennis, inspiratie en netwerken delen. Maar dankzij het Makershuis, waarvan Conen de grondlegger is, lijkt het tij te keren. “Met faciliteren ben je er niet. Het sleutelwoord is ontmoeting.”
|
“Betrek kunstenaars bij het vormgeven van de stad.”
Romijn Conen is o.a. oprichter en algemeen vertegenwoordiger van Het Bossche Makershuis en kernteamlid van het City Change Center.
Romijn Conen is o.a. oprichter en algemeen vertegenwoordiger van Het Bossche Makershuis en kernteamlid van het City Change Center.
‘Maatschappelijke kunst’ vindt-ie maar een rare term. Dat is net zoiets als witte sneeuw. Romijn: “Kunst maakt altijd deel uit van de samenleving. Alleen zijn makers, opdrachtgevers en publiek dat vergeten. Dat besef wil het Makershuis flink wakker schudden.”
Hoe? “Door het creëren van bedrijfsverzamelpanden voor kunstenaars – zogeheten Makershuizen. Door kunstenaars te laten samenwerken met (buurt)bewoners en onderwijsinstellingen. En door kunstenaars aan de tafels van wethouders, ambtenaren en projectontwikkelaars uit te nodigen. Oogmerk: kunstenaars daadwerkelijk betrekken bij de vormgeving van de stad.”
Hoe? “Door het creëren van bedrijfsverzamelpanden voor kunstenaars – zogeheten Makershuizen. Door kunstenaars te laten samenwerken met (buurt)bewoners en onderwijsinstellingen. En door kunstenaars aan de tafels van wethouders, ambtenaren en projectontwikkelaars uit te nodigen. Oogmerk: kunstenaars daadwerkelijk betrekken bij de vormgeving van de stad.”
Smaak
Geen bescheiden agenda. Maar het Makershuis is in opmars. Zo is het betrokken bij de herontwikkeling van het GZG-terrein en de Kop van ’t Zand en Boschveld. Bovendien hebben bouwbedrijf Heijmans en woningcorporatie Zayaz twee grote panden tijdelijk in gebruik gegeven. Zo’n 40 theatermakers, musici, fotografen, schrijvers en beeldende kunstenaars, onder wie veel jonge starters, maken daar gebruik van.
Romijn: “Zulke plekken heb je nodig. Want de huidige culturele infrastructuur is nu net een eenpansgerecht: flets en zoutloos. De oorzaak? Beleidsmakers gaan uit van het gelijkheidsbeginsel. Ze durven geen voorrang te geven aan hun smaak of voorkeur. Zo krijg je overregulering en creativiteit die nooit aanstoot geeft.”
Romijn: “Zulke plekken heb je nodig. Want de huidige culturele infrastructuur is nu net een eenpansgerecht: flets en zoutloos. De oorzaak? Beleidsmakers gaan uit van het gelijkheidsbeginsel. Ze durven geen voorrang te geven aan hun smaak of voorkeur. Zo krijg je overregulering en creativiteit die nooit aanstoot geeft.”
Binnenhalen
De Gruyter Fabriek ziet hij als aanwinst. Met één advies: “Faciliteren is niet voldoende. Dan gebeurt er nog niks. Het gaat om ontmoetingen. Haal het publiek binnen. En zet ook in op de omgekeerde beweging: laat creatieve geesten de stad opzoeken. Daar zijn ze nodig.
Tekst: Eric Alink
-
deel
