Rob Gerrits
Geen aanleg voor saaiheid
Hij woont in Boschveld, balt zichzelf samen in de begrippen ‘enigszins chaotisch’, ‘gezelligheidsdier’ en ‘Bourgondisch’ en is – zo leert zijn levensloop – volstrekt niet voor saaiheid in de wieg gelegd. Portret van Rob Gerrits (51), mede-eigenaar van Brasserie De Gruyterfabriek.
|
Met ogen dicht. Die geur: De Gruyter. Haalt ie moeiteloos terug. In de Orthenstraat stonden de koffie- en cacaofabriek en het hoofdkantoor. Enkele deuren van zijn ouderlijk huis af, in de Noremborghstraat (Muntel), was een filiaal van de grootgrutter gevestigd.
Op z’n twaalfde verhuisde hij naar Aawijk-Zuid. “We kwamen boven de juwelierszaak van Verdonk te wonen. Daar waren al verschillende snelkraken geweest. Mijn vader zat bij de politie. Dat wist Verdonk. Ach, zo ging dat.”
Later belandde Rob bij de KVV, de kortverbandvrijwilligers van Defensie. Functie: vakofficier bij de luchtmacht. “Ik werd in Duitsland bij de Nikes (raketten – red.) gelegerd. Toen bestond ‘het Oostblok’ nog. Maar lang zat ik er niet. Te grote mond, vonden ze. Het is waar: ik heb geen aanleg voor bevel-is-bevel.”
Op z’n twaalfde verhuisde hij naar Aawijk-Zuid. “We kwamen boven de juwelierszaak van Verdonk te wonen. Daar waren al verschillende snelkraken geweest. Mijn vader zat bij de politie. Dat wist Verdonk. Ach, zo ging dat.”
Later belandde Rob bij de KVV, de kortverbandvrijwilligers van Defensie. Functie: vakofficier bij de luchtmacht. “Ik werd in Duitsland bij de Nikes (raketten – red.) gelegerd. Toen bestond ‘het Oostblok’ nog. Maar lang zat ik er niet. Te grote mond, vonden ze. Het is waar: ik heb geen aanleg voor bevel-is-bevel.”
Lef en fascinatie
Maar de liefde voor het uniform bleef. Na de Politieacademie in Heerlen werkte hij zes jaar bij het korps in Gorinchem. Eind jaren tachtig stapte hij over naar korps Rijnmond. Specialisme: bestrijding zware criminaliteit. Freeze? Nee, Rob houdt niet van stilstand.
Na enkele jaren heavy duty in de havenstad keerde hij terug naar Brabant. “In Waalwijk kon ik als sociaal rechercheur aan de slag. Maar na driekwart jaar wist ik dubbel en dwars dat dat werk niet bij me paste. Ik voelde me net een NSB’er.”
Tsja, horeca. Hoe rol je d’r in? Gewoon: gezond verstand, lef en een fascinatie voor mensen. In 1993 kocht hij met zijn vrouw Edith een partycentrum in Zuilichem. Holadijee, maar werk met sociale relevantie trok hem meer. Medio jaren negentig werd hij zakelijk leider van ‘de Vincentius’ in Den Bosch, de organisatie voor mensen die te vaak of te lang struikelen in het leven. “Ik had onder meer bemoeienis met D’n Mengelmoes, het sociaalrestaurant aan de Vughterstraat. Mooie tijd, goeie leerschool.”
Het zou de opmaat voor Terracotta vormen, zijn mediterrane restaurant in Den Dungen. Na ruim drie jaar volgde nog een hinkstapsprong: catering voor golfclub De Dommel in Sint-Michielsgestel, de koksopleiding en horecapapieren behalen.
Na enkele jaren heavy duty in de havenstad keerde hij terug naar Brabant. “In Waalwijk kon ik als sociaal rechercheur aan de slag. Maar na driekwart jaar wist ik dubbel en dwars dat dat werk niet bij me paste. Ik voelde me net een NSB’er.”
Tsja, horeca. Hoe rol je d’r in? Gewoon: gezond verstand, lef en een fascinatie voor mensen. In 1993 kocht hij met zijn vrouw Edith een partycentrum in Zuilichem. Holadijee, maar werk met sociale relevantie trok hem meer. Medio jaren negentig werd hij zakelijk leider van ‘de Vincentius’ in Den Bosch, de organisatie voor mensen die te vaak of te lang struikelen in het leven. “Ik had onder meer bemoeienis met D’n Mengelmoes, het sociaalrestaurant aan de Vughterstraat. Mooie tijd, goeie leerschool.”
Het zou de opmaat voor Terracotta vormen, zijn mediterrane restaurant in Den Dungen. Na ruim drie jaar volgde nog een hinkstapsprong: catering voor golfclub De Dommel in Sint-Michielsgestel, de koksopleiding en horecapapieren behalen.
Vuurwerk
Van haver tot gort – zo kent hij de Bossche horeca. Niet dat-ie nog vaak gaat stappen. “Om drie uur ’s nachts op straat? Ja, om een van m’n dochters op te halen bij de Rooie Pimpernel.” Zijn stamcafé was De Blauwe Druif op de Markt, ooit de huiskamer van alles wat van God los was – krakers, criminelen,
marktkooplui, flikkers en potten.
Legendarisch: z’n 34ste verjaardag in die kroeg. “Tegen middernacht hoorde ik vuurwerk knallen. Ik dacht: gôh, da’s omdat ik jarig ben. Stond ik in m’n eentje op de tafel te dansen: de rest had wel in de gaten dat er geschoten werd.”
Volgens Rob heeft de Bossche horeca de laatste jaren een flinke inhaalslag beleefd. Wel heeft hij bedenkingen bij de ‘cowboys’ in de sector: matig onderlegde horeca-exploitanten die de wereld als fruitautomaat beschouwen. “Dat loopt vaak slecht af. Niet onbegrijpelijk, met huren van soms 80.000 tot 90.000 euro per jaar. Gelukkig lijkt de rust terug te keren. Dat is een godszegen van de crisis: banken hebben geen zin meer om faillissementen te financieren.”
And the future will bring? Nooit te ver vooruitkijken, zegt hij. “Maar ik heb vertrouwen in de kansen van deze stad. Rombouts, onze burgemeester, heeft goed begrepen waar de kracht van Den Bosch in zit: smaak en cultuur. Nóg een koffie?”
marktkooplui, flikkers en potten.
Legendarisch: z’n 34ste verjaardag in die kroeg. “Tegen middernacht hoorde ik vuurwerk knallen. Ik dacht: gôh, da’s omdat ik jarig ben. Stond ik in m’n eentje op de tafel te dansen: de rest had wel in de gaten dat er geschoten werd.”
Volgens Rob heeft de Bossche horeca de laatste jaren een flinke inhaalslag beleefd. Wel heeft hij bedenkingen bij de ‘cowboys’ in de sector: matig onderlegde horeca-exploitanten die de wereld als fruitautomaat beschouwen. “Dat loopt vaak slecht af. Niet onbegrijpelijk, met huren van soms 80.000 tot 90.000 euro per jaar. Gelukkig lijkt de rust terug te keren. Dat is een godszegen van de crisis: banken hebben geen zin meer om faillissementen te financieren.”
And the future will bring? Nooit te ver vooruitkijken, zegt hij. “Maar ik heb vertrouwen in de kansen van deze stad. Rombouts, onze burgemeester, heeft goed begrepen waar de kracht van Den Bosch in zit: smaak en cultuur. Nóg een koffie?”
Tekst: Eric Alink
