Gert de Mulder MEETS Christine Jetten
3599 bricks and one more to go
Ruimte C25. Maandagochtend 08.45 uur. Twee vrouwen zo fris als Gallinula chloropus oftewel waterhoentjes. Wie durft er nog te mompelen dat beeldend kunstenaars geen vroege vogels zijn? Inspirerende ontmoeting met Gert de Mulder en Christine Jetten van WP Keramiek.
“Oh, te laat vandaag!” Met lichte spijt kijkt Gert naar de klok aan de muur van haar atelier. Te laat? “Elke maandag en donderdag rond 09.00 haal ik bij modewinkel Zara in de binnenstad twee à drie grote balen plastic op. Maar vandaag is de afvaldienst me vóór.”
Al dat overtollig verpakkingmateriaal zeult ze naar de verdieping van WP Keramiek. Daar, op de voormalige confitureafdeling van De Gruyter – “in 1990 konden we de vastgekoekte jam van de muren schrapen” – zijn vijf keramisten, een fotograaf en een schilder in een stichting verenigd. Vlakbij de voordeur staan de twee thermopersen die Gert via Marktplaats heeft aangeschaft. “Daar gaat al het plastic in. Zo ontstaan mijn Recy Blocks.”
Al dat overtollig verpakkingmateriaal zeult ze naar de verdieping van WP Keramiek. Daar, op de voormalige confitureafdeling van De Gruyter – “in 1990 konden we de vastgekoekte jam van de muren schrapen” – zijn vijf keramisten, een fotograaf en een schilder in een stichting verenigd. Vlakbij de voordeur staan de twee thermopersen die Gert via Marktplaats heeft aangeschaft. “Daar gaat al het plastic in. Zo ontstaan mijn Recy Blocks.”
|
|
IJstijd
Bij de aanblik van die blokken zou Michael Braungart, grondlegger van de cradle-to-cradle-filosofie, een droge snik van geluk niet kunnen onderdrukken: elk Recy Block bevat circa vijf kilo plastic. Gerts vondst kent vele toepassingen: als constructie-element voor scheidingswanden, lamp of zitvlak voor een krukje.
Bovendien zitten in de blokken, die ogen als uitgezaagd ijs, rozen en takjes ‘bevroren’. Zo wekken ze de suggestie van fossiele sporen uit de Laat-Paleozoïsche ijstijd. Succesvol product? Ja. Op de laatste editie van Material Xperience, de vakbeurs voor interieurarchitecten en designers, smolten bezoekers voor de inventiviteit van de Recy Bloks.
Bovendien zitten in de blokken, die ogen als uitgezaagd ijs, rozen en takjes ‘bevroren’. Zo wekken ze de suggestie van fossiele sporen uit de Laat-Paleozoïsche ijstijd. Succesvol product? Ja. Op de laatste editie van Material Xperience, de vakbeurs voor interieurarchitecten en designers, smolten bezoekers voor de inventiviteit van de Recy Bloks.
|
|
Glazuur
Van grote naar kleine bouwstenen: samen met Christine Jetten, haar collega die – zie kadertekst – vooral het niemandsland tussen keramiek en architectuur onderzoekt, stort Gert zich de komende twee maanden pp 3.600 beschadigde bakstenen. Ze zijn afkomstig van gebouw A van De Gruyter Fabriek, dat grondig wordt gerenoveerd.
Christine: “Het gaat om handgevormde bakstenen van Vecht-formaat, waarvan het glazuur is aangetast. Die glazuurgegevens bestaan niet meer. Bovendien zijn de huidige productieprocessen anders. Ik ga de verloren gegane receptuur reconstueren. Vervolgens brengen we het glazuur – van zachtgeel tot roze-bruin – op alle stenen aan en worden ze op 1050 ˚Celsius gestookt.
Leuke opdracht? Ja. Ik ben al vaker betrokken geweest bij restauratiewerken, zoals de Deense fontein van het Vredespaleis in Den Haag en de binnentuin van Porceleyne Fles (sinds 1653 fabrikant van Delfts Blauw-aardewerk – red.).” Wat de twee vooral plezierig vinden, is dat ze met ‘thuiswerk’ kunnen bijdragen aan de renovatie van het gebouw. “Bovendien maken andere gebruikers en de bouwvakkers zo ook iets mee van het proces.”
Christine: “Het gaat om handgevormde bakstenen van Vecht-formaat, waarvan het glazuur is aangetast. Die glazuurgegevens bestaan niet meer. Bovendien zijn de huidige productieprocessen anders. Ik ga de verloren gegane receptuur reconstueren. Vervolgens brengen we het glazuur – van zachtgeel tot roze-bruin – op alle stenen aan en worden ze op 1050 ˚Celsius gestookt.
Leuke opdracht? Ja. Ik ben al vaker betrokken geweest bij restauratiewerken, zoals de Deense fontein van het Vredespaleis in Den Haag en de binnentuin van Porceleyne Fles (sinds 1653 fabrikant van Delfts Blauw-aardewerk – red.).” Wat de twee vooral plezierig vinden, is dat ze met ‘thuiswerk’ kunnen bijdragen aan de renovatie van het gebouw. “Bovendien maken andere gebruikers en de bouwvakkers zo ook iets mee van het proces.”
|
|
Ontdekken
Beiden hebben naam en faam in hun vakgebied. Christine werkt wereldwijd; Gert zag haar keramiek opduiken in onder meer ‘GTST’, ‘Onderweg Naar Morgen’ en ‘Unit 13’. Met grijns: “Reinout Oerlemans heeft nog koffie uit een mok van me gedronken.” Maar of (inter)nationale faam gelukkig maakt? Liever roemen ze de plek waar hun inspiratie vorm krijgt: De Gruyter Fabriek.
Samenzweerderig: “Wist je dat er een kelder onder het pand zit met porseleinen bouwelementen, een oude stalen wenteltrap en prachtige tegels die bij de renovatie weer van pas kunnen komen? Van dat soort ontdekkingen worden wij nou blij.” Ze lachen. Maandagochtend. Het moet nog 10.00 uur worden. Maar de dag kan niet meer stuk.
Samenzweerderig: “Wist je dat er een kelder onder het pand zit met porseleinen bouwelementen, een oude stalen wenteltrap en prachtige tegels die bij de renovatie weer van pas kunnen komen? Van dat soort ontdekkingen worden wij nou blij.” Ze lachen. Maandagochtend. Het moet nog 10.00 uur worden. Maar de dag kan niet meer stuk.
 |
Who is who?
Na haar studie aan de de Kunstacademie in Den Bosch vestigde keramist Gert de Mulder zich in 1990 in de De Gruyter Fabriek. In korte tijd maakte ze naam met uitbundig gekleurde keramiek – merendeels handbeschilderd – die haar voorliefde voor bloem- en bladvormen, cirkels en spiralen toont. Ze vervaardigt met name gebruiksvoorwerpen, zoals vazen, schalen en bekers. Daarnaast beschildert ze meubels, slaapkamers, douches – you name it.
Een hoofdstuk apart vormt haar keramiek waarin ‘mensenhoofdjes’ verzonken zijn. Ze exposeerde bij onder meer Galerie Terra in Delft, Galerie Article in Wijk bij Duurstede en Galerie De Vis in Harlingen. Ook in de media bleef ze niet onopgemerkt: onder meer VT Wonen, Margriet, Libelle en Residence wijdden aandacht aan haar keramiek.
Keramist Christine Jetten volgde haar opleiding aan de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam. Ze heeft een sterke reputatie als innovatief kunstenaar op het snijvlak van keramiek en architectuur.
Enkele werken: glazuren voor de gevelbekleding en het interieur van de China National Offshore Oil Corporation in Beijing en het Museum of Arts & Design in New York. Ook in Las Vegas, Fort Lauderdale en de chique Londense wijk Mayfair hebben architectenbureaus haar geglazuurde keramiek toegepast. Samen met architect Joris Molenaar ontwikkelde ze Archirelief, keramische ornamenten voor gevelvlakken.
Een hoofdstuk apart vormt haar keramiek waarin ‘mensenhoofdjes’ verzonken zijn. Ze exposeerde bij onder meer Galerie Terra in Delft, Galerie Article in Wijk bij Duurstede en Galerie De Vis in Harlingen. Ook in de media bleef ze niet onopgemerkt: onder meer VT Wonen, Margriet, Libelle en Residence wijdden aandacht aan haar keramiek.
Keramist Christine Jetten volgde haar opleiding aan de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam. Ze heeft een sterke reputatie als innovatief kunstenaar op het snijvlak van keramiek en architectuur.
Enkele werken: glazuren voor de gevelbekleding en het interieur van de China National Offshore Oil Corporation in Beijing en het Museum of Arts & Design in New York. Ook in Las Vegas, Fort Lauderdale en de chique Londense wijk Mayfair hebben architectenbureaus haar geglazuurde keramiek toegepast. Samen met architect Joris Molenaar ontwikkelde ze Archirelief, keramische ornamenten voor gevelvlakken.
Tekst: Eric Alink
