Visual 8
De software van God
Nee, godsdienstwaanzinnig is hij allerminst. Maar het ligt op de loer in zijn vak: jezelf schepper wanen. Met enkele muisklikken creëert Rudy Daverveld zonlicht en schaduw, aarde en water – inclusief weerspiegelingen – of een horizonlijn in elke gewenste dikte. Gesprek met een bescheiden tovenaar: “3D is louter manipuleren en suggereren.”
“Mijn toekomstdroom: virtuele helm op. Cyberpak aan. En vervolgens rondlopen in mijn eigen 3D-visual, een ontwerp van Koolhaas of een erotische scène.”
Rudy Daverveld is oprichter en eigenaar van Visual 8
Rudy Daverveld is oprichter en eigenaar van Visual 8
Leuk, zo’n diploma reclame- en presentatietechniek van Sint Lucas in Boxtel. Maar standbouw? Verschrikkelijk leek het hem. Met een vrachtwagentje Europa door. Eindbestemming: congres-, beurs- en evenementenhallen.
Rudy: “Het klonk zo romantisch, andere landen leren kennen. Maar je sjouwt 36 uur met spaanplaat rond in een koude hal op een afgelegen bedrijventerrein en dan rij je weer naar huis.” Niks voor mij, concludeerde hij na zijn indiensttreding bij een Boxtelse decorbouwer. Zo belandde Rudy begin jaren negentig in z’n eentje op de tekenkamer van het bedrijf.
Rudy: “Het klonk zo romantisch, andere landen leren kennen. Maar je sjouwt 36 uur met spaanplaat rond in een koude hal op een afgelegen bedrijventerrein en dan rij je weer naar huis.” Niks voor mij, concludeerde hij na zijn indiensttreding bij een Boxtelse decorbouwer. Zo belandde Rudy begin jaren negentig in z’n eentje op de tekenkamer van het bedrijf.
|
|
Tweehonderd codes
Aanvankelijk tekent hij decors en stands in 2D voor onder anderen Maison van den Boer en Maas Logistics. “Dat gebeurde in inkt op calquepapier. Moest een zuiltje later toch iets naar links – stands werden vaak hergebruikt – dan krabde je de lijntjes met een mesje weg.” Halverwege de jaren negentig stapt het bedrijf over op 2D-cad voor de pc.
“’s Nachts lag ik wakker van de pakweg 200 codes die ik moest kennen. Wilde je een lijn van A naar B trekken, dan was de code ‘L1 snap to the closest point’. Stapelgek werd je ervan. In die tijd kocht ik voor mezelf een Mac inclusief het 3D-pakket FormZ. Die heb ik uiteindelijk maar op mijn werk neergezet.”
“’s Nachts lag ik wakker van de pakweg 200 codes die ik moest kennen. Wilde je een lijn van A naar B trekken, dan was de code ‘L1 snap to the closest point’. Stapelgek werd je ervan. In die tijd kocht ik voor mezelf een Mac inclusief het 3D-pakket FormZ. Die heb ik uiteindelijk maar op mijn werk neergezet.”
 |
Bierviltjes-met-krabbels
In 2000 vertrekt Rudy uit Boxtel. Na een jaar werk bij Wit Design in Zaltbommel richt hij Visual 8 op. Zijn missie: de ideeën, prototypes en producten van anderen in 3D visualiseren.
Vaak werkt Rudy voor intermediairs, onder wie reclamemakers, industrial designers, standbouwers, architecten en interieurontwerpers. Niet minder vaak fungeren zijn visuals als verleidelijke bewijslast: ze moeten opdrachtgevers en financiers over de streep trekken.
“Een illustratie, visual of animatie kan zo overtuigend zijn dat het een lang verhaal kan vervangen. Hoe ik dat voor elkaar krijg? Ik ben sterk in zowel techniek als esthetiek. Ik proef ook snel wat een klant wil – aan een stapel bierviltjes-met-krabbels of een mood-bord kan ik voldoende hebben. Maar met Cadtekeningen en een bestek kan ik ook prima uit de voeten.
Verder heb ik de voordelen van een klein en flexibel bedrijf. Je doet zaken met míj. Niet met een inschrijfnummer bij de Kamer van Koophandel.”
Vaak werkt Rudy voor intermediairs, onder wie reclamemakers, industrial designers, standbouwers, architecten en interieurontwerpers. Niet minder vaak fungeren zijn visuals als verleidelijke bewijslast: ze moeten opdrachtgevers en financiers over de streep trekken.
“Een illustratie, visual of animatie kan zo overtuigend zijn dat het een lang verhaal kan vervangen. Hoe ik dat voor elkaar krijg? Ik ben sterk in zowel techniek als esthetiek. Ik proef ook snel wat een klant wil – aan een stapel bierviltjes-met-krabbels of een mood-bord kan ik voldoende hebben. Maar met Cadtekeningen en een bestek kan ik ook prima uit de voeten.
Verder heb ik de voordelen van een klein en flexibel bedrijf. Je doet zaken met míj. Niet met een inschrijfnummer bij de Kamer van Koophandel.”
|
|
Stoom afblazen
Tot 2006 werkt Rudy aan huis. Dan komt zijn dochter ter wereld – zijn dierbaarste en beweeglijkste driedimensionale project. “Thuis werken ging niet langer. Kort daarna bezocht ik een klant in De Gruyter Fabriek en dacht: wauw, wat een rust en ruimte!
De plannen om het pand te revitaliseren en vooral creatieve ondernemers aan te trekken, gaven de doorslag. Nu deel ik een ruimte met medisch illustrator Maartje Kunen en websitebouwer Jan Appel, die onder de naam Kallisto werkt.
Mijn keuze voor een gemeenschappelijke ruimte? Niet uit kostenbesparing: je hebt hier geen schrikbarende huurprijzen. Het is vooral het sociale aspect. Je drinkt samen een bak koffie, blaast stoom af en houdt ruggespraak over lastige klanten of ingewikkelde offertes.”
Vestiging buiten Den Bosch heeft hij nooit overwogen. Rudy, die van oorspong uit Oost-Brabant komt: “Ik woon nu zo’n twintig jaar in Den Bosch. Een stad met een plezierige schaal en sfeer. Ik zou Brabant ook niet uit willen – en zeker niet naar de Randstad. Te arrogant. Maar ook te snel op hun strepen. Brabanders zijn leniger in de omgang en oplossingsgerichter. Daarom staan er ’s ochtends op de A2 zoveel busjes richting Randstad. Allemaal Brabanders. Die hebben ze graag.”
De plannen om het pand te revitaliseren en vooral creatieve ondernemers aan te trekken, gaven de doorslag. Nu deel ik een ruimte met medisch illustrator Maartje Kunen en websitebouwer Jan Appel, die onder de naam Kallisto werkt.
Mijn keuze voor een gemeenschappelijke ruimte? Niet uit kostenbesparing: je hebt hier geen schrikbarende huurprijzen. Het is vooral het sociale aspect. Je drinkt samen een bak koffie, blaast stoom af en houdt ruggespraak over lastige klanten of ingewikkelde offertes.”
Vestiging buiten Den Bosch heeft hij nooit overwogen. Rudy, die van oorspong uit Oost-Brabant komt: “Ik woon nu zo’n twintig jaar in Den Bosch. Een stad met een plezierige schaal en sfeer. Ik zou Brabant ook niet uit willen – en zeker niet naar de Randstad. Te arrogant. Maar ook te snel op hun strepen. Brabanders zijn leniger in de omgang en oplossingsgerichter. Daarom staan er ’s ochtends op de A2 zoveel busjes richting Randstad. Allemaal Brabanders. Die hebben ze graag.”
|
|
Geodriehoekje
Zijn visuals voor onder meer Wit Design (TomTom en Boels), Beesign (Omron) en Studio Tognini (Schiphol Cargo en Netherlands Aerospace Group) laten geen twijfel bestaan aan zijn ruimtelijke inzicht en liefde voor maatvoering. Al van kindsaf in de ban van l x b x h? Ja. Met de p van passie als vierde dimensie.
Als ventje van zeven tekende hij zijn ouderlijk huis in vogelperspectief. “Het leek van glas en ik hing erboven. Je keek er vanaf grote hoogte dwars doorheen.” Enkele jaren later kroop-ie achter in de tuin met een geodriehoekje over het gazon. Aan de hand van de zonnestand en de lengtes van schaduwen berekende hij de hoogte van zijn ouderlijk huis.
Vrolijk: “Maar op de computer leer je pas echt wat grenzeloosheid is. Als ik een visual in 3D ontwerp, bedien ik feitelijk allerlei virtuele camera’s en lampen. Vervolgens ga ik manipuleren en suggereren. Hoe ziet water met spiegeling eruit? Hoe hard maak ik de schaduwen? Hoe scherp de lijnen? Hoe sterk zoom ik in? Maak ik reliëf, glanzende of diffuse vlakken? En hoe kan ik de grijswaarden zo subtiel instellen dat een klant op het scherm zijn gewenste ‘witte’ eindproduct ziet – wat bij wit optisch eigenlijk niet mogelijk is? Dat is de kick: ambachtelijk werelden toveren, waarbij je de vrijheid hebt om ze telkens te veranderen.”
Als ventje van zeven tekende hij zijn ouderlijk huis in vogelperspectief. “Het leek van glas en ik hing erboven. Je keek er vanaf grote hoogte dwars doorheen.” Enkele jaren later kroop-ie achter in de tuin met een geodriehoekje over het gazon. Aan de hand van de zonnestand en de lengtes van schaduwen berekende hij de hoogte van zijn ouderlijk huis.
Vrolijk: “Maar op de computer leer je pas echt wat grenzeloosheid is. Als ik een visual in 3D ontwerp, bedien ik feitelijk allerlei virtuele camera’s en lampen. Vervolgens ga ik manipuleren en suggereren. Hoe ziet water met spiegeling eruit? Hoe hard maak ik de schaduwen? Hoe scherp de lijnen? Hoe sterk zoom ik in? Maak ik reliëf, glanzende of diffuse vlakken? En hoe kan ik de grijswaarden zo subtiel instellen dat een klant op het scherm zijn gewenste ‘witte’ eindproduct ziet – wat bij wit optisch eigenlijk niet mogelijk is? Dat is de kick: ambachtelijk werelden toveren, waarbij je de vrijheid hebt om ze telkens te veranderen.”
Peppie & Kokkie
Next step? Virtuele werelden betreden. Nuchter: “Al staat dat nog in de kinderschoenen. Neem ‘Second Life’, dat is toch erg Peppie & Kokkie-achtig? Bovendien zakt zo’n wereld snel af tot friettentniveau omdat de gemene deler domineert.
Mijn toekomstdroom: virtuele helm op. Cyberpak aan. En vervolgens rondlopen in mijn eigen 3D-visual, een ontwerp van Koolhaas of een erotische scène. Die ontwikkeling ga ik zeker nog meemaken, inclusief de tactiele sensaties. Kwestie van geduld.”
Mijn toekomstdroom: virtuele helm op. Cyberpak aan. En vervolgens rondlopen in mijn eigen 3D-visual, een ontwerp van Koolhaas of een erotische scène. Die ontwikkeling ga ik zeker nog meemaken, inclusief de tactiele sensaties. Kwestie van geduld.”
Tekst: Eric Alink
