Cor Versteeg
Reclame in sprookjesland
In zijn huiskamer is de vloerverwarming afgedekt met boeken, waaronder ‘Engelencalendarium’, ‘Vlinders’ en ‘Sterrenkunde’. Maar koud heeft Cor Versteeg (78) het allerminst. Nog dagelijks warmt de voormalige reclame-ontwerper van De Gruyter zich aan herinneringen. “We werkten in luilekkerland.” Gesprek met een creatieveling die het kind in zichzelf nooit de deur heeft gewezen.
 |
“Toen ze in een personeelsadvertentie een ontwerper vroegen, kreeg ik vleugels. De Gruyter! Dat was het bedrijf dat sprookjes creëerde – en niet alleen in zijn reclame.”
Cor Versteeg is voormalig reclame-ontwerper De Gruyter.
Cor Versteeg is voormalig reclame-ontwerper De Gruyter.
Tot 1960 was Versteeg reclame-ontwerper bij Douwe Egberts in Utrecht. Mooie tijd. Maar De Gruyter was different coffee: “Toen ze in een personeelsadvertentie een ontwerper vroegen, kreeg ik vleugels. De Gruyter! Dat was het bedrijf dat sprookjes creëerde – en niet alleen in zijn reclame. Elke Nederlander vergaapte zich in De Gruyter-winkels aan de tegeltableaus, kroonluchters en koper.”
Versteeg belandde op het hoofdkantoor in de Bossche binnenstad. “Een enorm, geel bakstenen bastion, met portier Frans die boog als een knipmes. Bij de sloop van dat pand – nu zouden ze het als industrieel erfgoed heilig verklaren – hebben veel oudmedewerkers staan janken. Gelukkig kregen ze het amper gesloopt. Te solide.”
Versteeg belandde op het hoofdkantoor in de Bossche binnenstad. “Een enorm, geel bakstenen bastion, met portier Frans die boog als een knipmes. Bij de sloop van dat pand – nu zouden ze het als industrieel erfgoed heilig verklaren – hebben veel oudmedewerkers staan janken. Gelukkig kregen ze het amper gesloopt. Te solide.”
 |
Humor
Niet minder sterk waren de reclame-uitingen van De Gruyter. Tussen 1960 en 1977 ontwierp Versteeg honderden affiches, cartoons en strips. “Het was één grote speeltuin. We boetseerden ook: grote stripfiguren met een dop op hun kop. Daaronder zat hagelslag. Humor mocht.
Toch verloor De Gruyter de omzet niet uit het oog. Zo richtten we wekelijks op het hoofdkantoor een proefetalage in met nieuw reclamemateriaal. Vervolgens ging een foto daarvan plus een instructie naar elke winkel. De Gruyter wilde niet dat affiches lukraak met een plakbandje werden opgehangen.”
Toch verloor De Gruyter de omzet niet uit het oog. Zo richtten we wekelijks op het hoofdkantoor een proefetalage in met nieuw reclamemateriaal. Vervolgens ging een foto daarvan plus een instructie naar elke winkel. De Gruyter wilde niet dat affiches lukraak met een plakbandje werden opgehangen.”
Sfeer
De Gruyter was een sociaal bedrijf, benadrukt Versteeg. “Ik kwam arm binnen. Maar de directie regelde al vrij snel een tophypotheek voor me. Ze hadden niet alleen een eigen bouwbureau maar ook makelaars in dienst. Met de ineenstorting van het concern veranderde de sfeer."
"Als OR-lid kreeg ik vertrouwelijke informatie. Die was niet rooskleurig. Maar je kreeg keihard een zwijgplicht opgelegd.” In 1977 vertrok hij bij het bedrijf. De tekendoos zette Versteeg niet bij het grof vuil; onder zijn pseudoniem Corver bleef hij werken voor onder meer Punch, Panorama, Taptoe en Okki.
"Als OR-lid kreeg ik vertrouwelijke informatie. Die was niet rooskleurig. Maar je kreeg keihard een zwijgplicht opgelegd.” In 1977 vertrok hij bij het bedrijf. De tekendoos zette Versteeg niet bij het grof vuil; onder zijn pseudoniem Corver bleef hij werken voor onder meer Punch, Panorama, Taptoe en Okki.
|
|
Kind
Bijna tachtig is-ie. Maar zijn creativiteit is onverminderd groot. In zijn huis dat een dependance van het Stedelijk Museum lijkt, staan honderden beschilderde stenen. Ook maakt hij nog altijd cd’s – muziek is zijn tweede passie. Zijn advies aan de gebruikers van De Gruyter Fabriek: “Verlies het kind in je niet uit het oog. Geloof in je zelf. En doe niet onnodig gewichtig: dit leven is maar een tussenstop.”
Tekst: Eric Alink
